Herkesi iyileştirmeye, herkesin yarasını sarmaya, hayatındaki her söküğü dikmeye çalışırken ne kadar ‘iyi’, ne kadar ‘verici’ ve ne kadar fedakâr görünüyoruz, değil mi? Dünyanın yükünü omuzlarımıza alıp, başkalarının sorumluluklarını koşa koşa üstlenirken içten içe kendimizle gurur duyuyoruz. Peki, hiç durup bu aşırı fedakarlığın arkasındaki o gölgeye, o karanlık tarafa bakmaya cesaret ettik mi? Başkalarını sürekli kurtarmaya çalışmak, aslında çok zarif bir maske takmış gizli

Bu soruyu cevaplamadan önce aklıma şu geliyor; görme eylemi öncelikle bir farkındalık süreci. Görebilmek önce fark edebilmekle başlıyor. Fark edemediğimiz onca şeyin arasında tabiki en başta kendimiz geliyoruz. Bunu söyleyince birçok ses ‘Hayır, ne münasebet, ben kendimi biliyorum!’ dediğinizi duyar gibiyim. Bunu diyen kişi sayısı bizim toplumumuzda çokça mevcut fakat bu dediğini yaşayan insan sayısının azınlıkta olduğunu düşünüyorum. Eğer ki gerçekten kendini bilseydin, huzu