Aile dediğimiz şeyin içinde hepimizin bir yeri var. Kimi evin neşesidir, kimi sorun çıktığında herkesi sakinleştirir. Kimi daha çocuk yaşta büyümek zorunda kalır. Kimi hiç sorun çıkarmamayı öğrenir. Kimi herkesin derdini dinler ama kendi derdini anlatamaz. Kimi başarılı olarak ailenin gururu olur. Kimi ise aile içinde neredeyse görünmez hale gelir. Şimdi bunlardan neden bahsettim? Çocukken bunların hiçbirine ‘rol’ demeyiz. Biz sadece hayatı böyle yaşarız. Annem üzülmesin diye

İnsan sevdiği biri ile tartışınca ilk kimi arar? Annesini mi? Babasını mı? En yakın arkadaşını mı? Bir ilişki iki kişiyle başlar. Sonra ilk tartışma! Ve fark etmeden o ilişkinin içine üçüncü kişiler girmeye başlar. Anne… Baba… Kardeş… Arkadaş… Hatta bazen sosyal medya bile… Tartışma sonrası neden başkalarını ararız? Farkında olmadan tartıştığın an birilerini arayıp anlatmak, yardım istemek evet çok insani. Çünkü o an canın yanıyor, anlaşılmak istiyorsun. Haklı olup olmadığını

Hep bir sonraki… İnsan neden hep bir sonrakine yetişmeye çalışıyor? Hayatıma baktığımda hep bir sonraki ne, bir sonrakine yetişmem gerek, e sonra ne olacak diye sora sora geçtiğini fark ediyorum şu sıralar. Çünkü bu, şu, o olursa işte o zaman eksik bir şey kalmayacak diyen yanıma katılıp onu alkışlıyorum ve bitmek bilmeyen, durmaksızın gidilen yola sürüklüyor beni. Biraz daha para… Biraz daha başarı… Biraz daha huzur… Biraz daha güven… Biraz daha sevgi… Ama hep bir şeyler eks

Kırık aynalarla çocuk büyütmek… Hepimiz çocuklarımıza en iyisini vermek istiyoruz değil mi? ‘Benim yaşadıklarımı yaşamasın.’ ‘Benim göremediğim sevgiyi görsün.’ diyoruz. O zaman durup kendimize bir ayna tutalım diyorum. Çocuk yetiştirmekten önce, çocuk yetiştiren yetişkin kavramına bakalım. Çünkü öncelikle anne, baba rollerinden öte bir insanız, bir yetişkiniz. Çünkü ne kadar okursak okuyalım, ne kadar eğitim alırsak alalım, ne kadar doğruyu öğrenmeye çalışırsak çalışalım dön

Herkesi iyileştirmeye, herkesin yarasını sarmaya, hayatındaki her söküğü dikmeye çalışırken ne kadar ‘iyi’, ne kadar ‘verici’ ve ne kadar fedakâr görünüyoruz, değil mi? Dünyanın yükünü omuzlarımıza alıp, başkalarının sorumluluklarını koşa koşa üstlenirken içten içe kendimizle gurur duyuyoruz. Peki, hiç durup bu aşırı fedakarlığın arkasındaki o gölgeye, o karanlık tarafa bakmaya cesaret ettik mi? Başkalarını sürekli kurtarmaya çalışmak, aslında çok zarif bir maske takmış gizli

Bu soruyu cevaplamadan önce aklıma şu geliyor; görme eylemi öncelikle bir farkındalık süreci. Görebilmek önce fark edebilmekle başlıyor. Fark edemediğimiz onca şeyin arasında tabiki en başta kendimiz geliyoruz. Bunu söyleyince birçok ses ‘Hayır, ne münasebet, ben kendimi biliyorum!’ dediğinizi duyar gibiyim. Bunu diyen kişi sayısı bizim toplumumuzda çokça mevcut fakat bu dediğini yaşayan insan sayısının azınlıkta olduğunu düşünüyorum. Eğer ki gerçekten kendini bilseydin, huzu